Wat als artsen al vroeg voorspellen dat je niet oud zult worden? Manon van der Giessen werd geboren met een zeldzame hartaandoening: een hart met functioneel drie kamers, aan de rechterkant van haar lichaam. Ziekenhuizen, onderzoeken en onzekerheid hoorden al jong bij het leven van Manon. Maar zij wilde vooral weten wat er buiten de wachtkamers en steriele kamers op haar lag te wachten. Ze wilde de wereld zien, verliefd worden en ontdekken hoeveel er voor haar wél mogelijk was. Ze besloot haar hart te volgen en vertrok naar het buitenland om talen te studeren.
Terwijl haar trouwjurk nog maar net binnen was en de voorbereidingen voor haar bruiloft volop bezig waren, kreeg Manon op 36-jarige leeftijd plotseling een hartstilstand. Ze liet een manuscript achter dat haar vader kort na haar overlijden vond. Vijf jaar na haar overlijden verschijnt haar verhaal alsnog. Een waargebeurde roman vol liefde, humor, avontuur en verrassende inzichten over het leven, voltooid door haar vader Jaap van der Giessen.
Een leven tegen de verwachtingen in
Manon had één grote droom: ooit werken in The Ritz in Londen. Die droom trok haar de wereld in. Ze ging talen studeren en woonde in Rome, Madrid en Zweden, waar ze mensen ontmoette die haar blik op het leven veranderden.
Onderweg volgde Manon niet alleen taallessen. In Rome ontstond een bijzondere band met een priester, iets wat eigenlijk niet mocht. In Madrid kreeg ze een relatie die haar uiteindelijk naar Alicante bracht, waar ze met een gebroken hart achterbleef. Tijdens haar stage in Zweden kwam haar droom om ooit bij The Ritz te werken dichterbij dan ooit. Juist daar begon Manon zich af te vragen of dit eigenlijk wel was wat ze wilde.
Jaren later, terug in Nederland, sloeg alles om. Manon kreeg heftige hartritmestoornissen. Haar leven kwam abrupt tot stilstand en de angst voor haar eigen hart nam steeds meer ruimte in. Liefde, toekomstplannen en haar wens om ooit moeder te worden voelden ineens niet meer vanzelfsprekend. Het hart dat haar al haar hele leven beperkte, begon ze steeds meer als haar vijand te zien. Ze was er boos op. Tot ze op een punt kwam waarop ze wist, zo wil ik niet verder. Vanaf daar begon iets te veranderen. Ze vocht niet langer tegen haar hart, maar probeerde te begrijpen wat het haar al die jaren had willen vertellen. Later schreef ze:”Mijn hart is het mooiste wat ik heb”.
Haar vader maakt af wat zij begon
Na Manons plotselinge overlijden bleef haar manuscript achter. Voor haar vader Jaap van der Giessen was al snel duidelijk dat haar boek er moest komen. Maar het lezen van haar woorden bleek anders dan hij had verwacht. Tussen de hoofdstukken door kwam hij niet alleen zijn dochter opnieuw tegen, maar ook gedachten, angsten en keuzes waar hij als vader niet altijd van had geweten.
Tijdens haar leven was Jaap degene geweest die Manon vertrouwen gaf om haar eigen weg te zoeken. Na haar dood draaide die beweging zich onverwacht om. Terwijl hij haar manuscript afmaakte, werd Manon degene die hém opnieuw liet kijken naar zijn leven, verlies en de vraag wat je eigenlijk werkelijk in de hand hebt.
“Tijdens haar leven probeerde ik Manon te helpen haar weg te vinden. Na haar dood begon er iets anders. Nu leer ik van haar” zegt Jaap van der Giessen. Wat het werken aan haar boek hem bracht, vat hij samen in een zin die ook de kern van het boek
raakt: “Je hebt niet alles in de hand, maar je kunt wel kiezen hoe je ermee omgaat. Dat heb ik van Manon geleerd.”
“Het hart van Manon was eigenlijk een supermotor,” voegt Jaap toe. “Met al die afwijkingen, die hoge hartslag en alles wat het heeft moeten doorstaan, vind ik het nog steeds knap dat haar hart het zesendertig jaar heeft volgehouden”
