Erbarmelijke levensomstandigheden, verwaarlozing en geweld leiden tot grote psychologische problemen voor asielzoekers op Griekse eilanden. Dat stelt Artsen zonder Grenzen in het vandaag verschenen rapport Confronting the mental health emergency on Samos and Lesbos. Artsen zonder Grenzen roept de Europese Unie en de Griekse autoriteiten op het leed van getraumatiseerde mensen niet nóg verder te vergroten en asielzoekers per direct naar het Griekse vasteland te brengen waar medische en psychologische zorg en huisvesting beter binnen hun bereik ligt.
‘Deze mensen hebben bombardementen, grof geweld en andere traumatische incidenten in hun thuislanden of onderweg naar Europa overleefd. Het is schandalig dat wat ze hier op de Griekse eilanden meemaken hen tot wanhoop brengt, zodanig dat ze zichzelf geweld aan willen doen. Elke dag zeggen mensen dat ze wilden dat ze gewoon thuis dood waren gegaan in plaats van hier geen kant op te kunnen,’ verelt Jayne Grimes, verantwoordelijk voor de psychologische hulp van Artsen zonder Grenzen op Samos.
De behoefte aan psychologische hulp en de ernst van hun psychische toestand overstijgt de capaciteit van de huidige psychologische zorg op de Griekse eilanden. Zo werden deze zomer per week gemiddeld 6 mensen die geprobeerd hadden zelfmoord te plegen, zichzelf te verwonden of in psychotische staat naar de Artsen zonder Grenzen kliniek op Lesbos gebracht.
Grote oorzaken voor de psychologische nood zijn gewelddadige daden tegen mensen tijdens hun reis of in Griekenland zelf. Uit onderzoek blijkt dat de helft van de mensen waarmee eind 2016/begin 2017 in Samos gesproken is slachtoffer waren van geweld bij het doorkruisen van Turkije en bijna een kwart van geweld na aankomst in Griekenland. Dit is een toename ten opzichte van voordat de EU-Turkije deal in maart 2016 werd gesloten.
‘We klaagden dat er teveel mensen in onze tent zaten. De politie bracht me naar hun kantoor. In de auto deden ze me handboeien om en duwden mijn hoofd naar beneden. Op kantoor deden ze het licht uit. Ze schroefden mijn handboeien aan tot mijn polsen bloedden, ze sprongen op mijn rug en schopten me. Ze hebben mijn ribben gebroken. Ik kwam hiernaartoe voor asiel omdat ik thuis in gevaar was, en nu ben ik weer in gevaar. De politie hier is als de Syrische veiligheidsdienst. Zij sloegen met stokken op mensen in. Dit is niet menselijk. Ik voel me hier een krijgsgevangene, geen vluchteling.’ Man (30) uit Syrië op Samos.