De gemeenten Houten en Amsterdam experimenteren met een maximumsnelheid van 20 kilometer per uur op fietspaden. Het doel is goed: de veiligheid vergroten waar fietsers, e-bikes en bromfietsers steeds vaker met hoge snelheid voorbijrazen. Alleen helpt een snelheidslimiet die je niet kunt controleren in de praktijk niet. In plaats daarvan moet het probleem van verschillende soorten fietsers én snelheden opgelost worden op een constructieve manier, zoals met bredere fietspaden.
Papieren werkelijkheid versus praktijk
Het knelpunt van een maximumsnelheid zit in de handhaving. Fietsen en e-bikes hebben geen kenteken. Daardoor is het onmogelijk om snelheid op afstand vast te stellen. Met het blote oog is niet te zien of iemand 20, 25 of 30 kilometer per uur rijdt. Bovendien zijn snelheidsmetingen juridisch streng geregeld. Apparatuur moet erkend zijn en metingen onderhevig aan correctieprocedures. Dit systeem is ontworpen voor auto's, motoren en vrachtauto's, niet voor fietsers. Zonder duidelijk handhavingskader blijven snelheidsregels vooral een papieren werkelijkheid.
Echte probleem is diversiteit op fietspaden
Het echte probleem ligt dieper. Snelheid is tegenwoordig een probleem, omdat fietspaden steeds drukker en diverser worden. Fietsers delen de ruimte nu met e-bikes, fatbikes, e-steps en bakfietsen. Dit zorgt voor grote snelheidsverschillen en meer inhalende bewegingen. Langzame en snelle fietsers botsen daardoor in de drukte voortdurend tegen elkaar aan. Dit los je met een niet te handhaven regel niet op.
Investeren in fietspaden ontworpen voor diversiteit
De overheid moet daarom investeren in fietspaden ontworpen voor deze diversiteit. Denk aan bredere fietspaden, maar scheidingslijnen tussen snelle en langzame routes helpen ook. Risicovolle plekken, zoals onoverzichtelijke kruisingen en schoolzones, vragen om aanpassingen in het wegontwerp. Zo stimuleer je automatisch voorzichtig rijgedrag. Dit werkt beter dan regels die niemand controleert.