Tussen 1595 en 1914 leefden minstens 3,3 tot 5,3 miljoen mensen in slavernij onder Nederlands bewind. Dat concludeert onderzoeksjournalist Leendert van der Valk in zijn nieuwe boek Vergeten plekken, vergeten mensen. Dat is veel meer dan de 600.000 slachtoffers die doorgaans in slavernij-overzichten, schoolboeken en ook in de officiële excuses van de koning werden genoemd. Dat gangbare getal betreft alleen de trans-Atlantische slavenhandel: de West-Afrikanen die naar Caribisch gebied werden ontvoerd. Daarmee blijven miljoenen mensen buiten beschouwing, zoals de kinderen die daarna in slavernij werden geboren, inheemse slaafgemaakten en de zeer omvangrijke Nederlandse slavernij rond de Indische Oceaan.
Van der Valk verzamelde zoveel mogelijk verhalen en gegevens over deze vergeten groepen en kon gebruikmaken van lopend onderzoek van historisch demografen aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Het nieuwe getal is gebaseerd op behoudende berekeningen en geeft een minimum aan. Het. Als ook een schatting wordt meegenomen van slachtoffers van de binnenlandse rooftochten om aan de Nederlandse vraag naar slaafgemaakten te voldoen, gaat het zelfs om 4,1 tot 6,3 miljoen mensen. In Vergeten plekken, vergeten mensen behandelt Van der Valk vergeten koloniën zoals Tobago, Taiwan en de Maagdeneilanden en concludeert dat de Nederlandse slavernij doorging tot in de twintigste eeuw.
