Dat Amsterdam de subsidieregeling voor duurzaam geproduceerde zonnepanelen verlengt en aanscherpt, is een belangrijke ontwikkeling. De energietransitie wordt pas echt duurzaam als we niet alleen kijken naar hoeveel groene stroom een zonnepaneel opwekt, maar ook naar hoe en waarvan het wordt gemaakt. Criteria zoals CO₂-uitstoot, schadelijke stoffen, circulariteit en de productieketen zouden daarom veel vaker moeten meewegen bij de keuze voor zonnepanelen.
Niet alle zonnepanelen zijn duurzaam geproduceerd
Zonnepanelen leveren tijdens hun levensduur duurzame energie, maar dat betekent niet automatisch dat ieder zonnepaneel ook duurzaam geproduceerd is. De milieu-impact begint al voordat een paneel op een dak ligt. Denk aan de winning en verwerking van grondstoffen, het energieverbruik tijdens de productie, transport en uiteindelijk de mogelijkheden voor hergebruik of recycling aan het einde van de levensduur.
Juist daarom is het positief dat Amsterdam verder kijkt dan alleen de prijs en energieopbrengst. Binnen de subsidieregeling wordt onder andere gekeken naar een lage CO₂-voetafdruk, het vermijden van PFAS en antimoon, circulariteit en risico’s binnen de productieketen. Daarmee wordt duurzaamheid niet alleen beoordeeld op het eindproduct, maar over de gehele levenscyclus en zelfs de fase daarna.
Keuzes vandaag bepalen vervuiling voor volgende generatie
Die bredere benadering is belangrijk, zeker nu Europa de komende jaren grote hoeveelheden nieuwe zonne-energiecapaciteit nodig heeft. De keuzes die we vandaag maken, bepalen ook welke materialen en productieketens we voor tientallen jaren in ons energiesysteem vastleggen. Deze keuzes bepalen ook of we al dan niet giftige stoffen toevoegen aan de levensomgeving van de volgende generatie, want deze gaan onvermijdbaar weglekken in ons milieu.
