De Tweede Kamer stemde op 24 maart jl. in met de novelle bij de Wet versterking regie volkshuisvesting. Daarmee staan de seinen op groen voor verdere behandeling van deze wet, die overheden meer mogelijkheden moet geven om te sturen op hoeveel, waar en voor wie er wordt gebouwd. Dat arbeidsmigranten daarin officieel worden aangewezen als aandachtsgroep - naast studenten, ouderen en statushouders - is een belangrijke stap. Maar erkenning op papier lost nog geen woningtekort op. Dit is het startschot voor gemeenten en provincies om dit te vertalen naar concrete woonplekken.
Want precies daar ging het de afgelopen jaren mis. Arbeidsmigranten zijn al jaren zichtbaar op de arbeidsmarkt, maar onzichtbaar in het woonbeleid. Er werd wel ruimte gemaakt voor bedrijvigheid en werkgelegenheid, maar veel minder voor de vraag waar de mensen die dat werk verrichten, moeten wonen. Daardoor liep de praktijk steeds achter de feiten aan en ontstond druk op woonwijken, vakantieparken en overvolle panden. En dat terwijl de rijksoverheid beter zicht kan geven op de omvang van die groep, door gegevens van mensen die in Nederland werken te vergelijken met de Basisregistratie Personen (BRP).
De betekenis van deze wet is daarom groter dan een formele erkenning. Gemeenten en provincies kunnen straks niet meer volhouden dat arbeidsmigranten wel een economisch vraagstuk zijn, maar geen onderdeel van de huisvestingsopgave. Als de wet gaat over regie voor wie er wordt gebouwd, hoort deze groep daar gewoon bij. Dat vraagt om echte keuzes in tekortanalyses, woonprogrammering en locatiebeleid.
Provincies en gemeenten hoeven derhalve niet af te wachten. De richting is helder. Wie nu al de opgave in beeld brengt en locaties aanwijs, neemt daadwerkelijk regie. Daar hoort wel bij dat het Rijk snel met bruikbare cijfers komt, zodat gemeenten niet blijven werken met aannames of versnipperde informatie.
Als we dit moment laten passeren zonder dat provincies en gemeenten echte opgaven formuleren, verandert er niets. Dan krijgen arbeidsmigranten wel een plek in de wet, maar geen dak boven hun hoofd. En blijft de druk op woonwijken, vakantieparken en overvolle panden simpelweg bestaan. Dat kan niet de bedoeling zijn van een wet die juist is bedoeld om de regie terug te brengen in de volkshuisvesting.
