De aanwezigheid van PFAS in moedermelk laat zien hoe diep deze stoffen in onze leefomgeving zijn doorgedrongen. Eenmaal verspreid is grip krijgen op PFAS extreem lastig, en dat raakt uiteindelijk ook moedermelk, terwijl die juist essentieel is voor de groei van baby's.
Er is ook goed nieuws: de concentraties in moedermelk dalen ten opzichte van eerder onderzoek. Dat laat zien dat een aanpak bij de bron werkt. Maar we zijn er nog niet: onderzoek van het RIVM laat zien dat zelfs bij een volledig Europees PFAS-verbod de stoffen nog zo'n dertig jaar aanwezig blijven in het water van de Rijn en de Maas.
Daarom moeten we PFAS op drie sporen tegelijk aanpakken: voorkomen dat er nieuwe PFAS bijkomt, de verspreiding beperken waar dat kan, en ingrijpen waar de risico's het grootst zijn. Wachten op één oplossing is geen optie meer. Effectief PFAS aanpakken kan bovendien alleen als we dat samen doen. Deze stoffen zitten al overal in onze leefomgeving. Dat vraagt om eigenaarschap op elk niveau: van de EU die regelgeving aanscherpt, tot burgers die bewuste keuzes maken in de producten die ze wel of niet gebruiken.
Niets doen betekent alleen maar meer PFAS in ons milieu, met toenemende blootstelling en groeiende gezondheidsrisico's tot gevolg.