Wat zich nu afspeelt rond de verkoop van chemiebedrijf Sabic in Limburg is geen verrassing. Dat de vakbonden zich zorgen maken is terecht. Er is hier sprake van meer dan een incident; het is een patroon waarbij arbeid te lang als slotstuk van beleid werd gezien. Dit terwijl arbeid ook een startpunt kan zijn van economisch beleid. Juist in een regio als Limburg, waar meerdere transities zoals industrie, energie, grondstoffen, zorg en technologie samenkomen en allemaal leunen op dezelfde krappe arbeidsmarkt.
Dat botst. Niet omdat werkgevers of werkenden niet meebewegen; integendeel. Limburg laat juist zien hoe innovatief en mensgericht bedrijven zijn in het aantrekken, behouden en ontwikkelen van mensen in lijn met economische doelen. Maar wanneer arbeid schaars en duur wordt, handelen ondernemingen rationeel: ze automatiseren, verplaatsen activiteiten of trekken zich terug. Dat gedrag is verklaarbaar. De gevolgen zijn dat niet altijd. Hele regionale ecosystemen van kennis, vakmanschap en toeleveranciers kunnen in korte tijd onder druk komen te staan of verdwijnen. Dat is zonde.
Het nieuws uit Limburg is een signaal van een regio, maar ook landelijk zien we hoe nieuwe prioriteiten, zoals de versterking van defensiecapaciteit, grote golven veroorzaken op de arbeidsmarkt. Dat vraagt om politieke keuzes op elk niveau. Dat begint met helder zicht op beschikbare arbeid in de toekomst en daarna de toetsing van de mogelijkheid èn onmogelijkheid van beleidskeuze. Dit is cruciaal voor stabiliteit voor werkgevers en werkenden en daarmee voor de toekomst van werk en de arbeidsmarkt.