De ambitie om dakloosheid in Nederland in 2030 te beëindigen, is niet haalbaar, maakte minister Mirjam Sterk van Langdurige Zorg bekend tijdens een kamerdebat. Dat is een zorgelijke constatering, maar dat mag geen reden zijn om de ambitie los te laten. Het moet juist aanleiding zijn om de noodzakelijke omslag te versnellen: van dakloosheid opvangen naar dakloosheid voorkomen en structureel oplossen.
Tijdig ondersteunen
Dakloosheid ontstaat vaak door een opeenstapeling van problemen, zoals schulden, een relatiebreuk of het verlies van een woning. Door eerder in te grijpen en mensen tijdig te ondersteunen, kunnen maatschappelijke organisaties en hulpverleners voorkomen dat zij dakloos worden.
Wonen eerst, maar niet als eindpunt
Tegelijkertijd moeten mensen die al dakloos zijn zo snel mogelijk toegang krijgen tot een stabiele, betaalbare woning. Dat is de kern van het principe Wonen Eerst, dat onder meer vorm krijgt in de Housing First-aanpak. Een eigen thuis is niet het eindpunt van een hulpverleningstraject, maar juist het beginpunt van herstel. Mensen hoeven niet eerst te bewijzen dat ze 'woonklaar' zijn. Passende ondersteuning en eigen regie staan daarbij centraal.
Nu versnellen
De huidige druk op de maatschappelijke opvang vraagt om acute oplossingen. Dat betekent voldoende betaalbare woningen, een eerlijkere toegang tot huisvesting en stevige investeringen in preventie.
Gemeenten kunnen daarin een grotere rol nemen, bijvoorbeeld bij het tegengaan van leegstand en het opheffen van belemmeringen rondom woningdelen. Juist nu het doel voor 2030 uit zicht raakt, moeten we vasthouden aan de ingezette koers en deze versnellen.